به گزارش ثریا - امروز دوشنبه 13 دی، همزمان با دومین سالگرد شهادت سردار سلیمانی، بیست و هفتمین مطلب از سری مطالب «الی‌الحبیب» منتشر می‌شود. سردار عبدالحسین رحیمی، متولد آخرین روز سال ۱۳۳۷ است. او که از فرماندهان لشکر ۴۱ ثارالله در روزهای جهاد و حماسه بوده خاطراتش را در سه بخش سال های دفاع مقدس، مبارزه با اشرار و توسعه حرم های آل الله در کنار سیدالشهدای مقاومت برایمان روایت می کند.

پدر و مادرش ۶۳ سال پیش از کرمان به نجف اشرف مهاجرت و در جوار حرم مولای متقیان زندگی مشترک شان را آغاز می کنند. آقای رحیمی می گوید: من از ابتدایی تا مقطع راهنمایی در کشور عراق و مدرسه علوی که خیلی از شخصیت های ایرانی فرزندانشان در آن جا درس می خواندند، تحصیل کردم. این مدرسه، مدرسه ای ایرانی بود. شنیدم یکی از فرزندان آقا مصطفی فرزند امام(ره) نیز در همین مدرسه درس خوانده است. تا اینکه سال ۱۳۴۹ صدام، ایرانی ها از عراق بیرون کرد. از ابتدای جنگ و در بستان و سوسنگرد همراه و یار شهید سلیمانی بوده و به قول خودش همیشه با هم بودیم. در بین مصاحبه چند باری بغض می کند، اشک می ریزد و ادامه می دهد.

او اینچنین از زندگی والدینش می‌گوید: پدرم شغلش نانوایی بود و به عشق حضرت امیر(ع) به نجف اشرف مهاجرت کرد. تعمیرکارها و صنعت کارها بیشتر اصفهانی ها یزدی ها و به طور کلی ایرانی ها بودند. دایی خودم در آن جا کفاشی داشت. بخشی از اقتصاد نجف در دست ایرانی ها بود. خدا صدام را لعنت کند که این پیوند عمیق بین ایرانی و عراق را خراب کرد.عربی را به خوبی بلدم در بازاری که همه علما و بزرگان و حضرت امام و آیت الله صدر، آیت الله خویی، از این مسیر عبور می کردند. علما از بینوایان دستگیری می کردند. گاهی به خیلی از طلبه ها یا کسانی که امکان مالی خوبی نداشتند ژتون می دادند. ما درعوالم کودکی همه علما را دوست می داشتیم. براساس ارادت می رفتیم و دست علما را می بوسیدیم. همه مردم در این مسیر به علما اظهار ارادت می کردند. پدرم به ما گفته بود حضرت امام را شاه به عراق تبعید کرده است. تعدادی از رفقایم که آن جا همسایه بودم و درحال حاضر درقم ساکن هستند.

شهید حسن باقری قبل از طریق القدس با سردار سلیمانی آشنا شده و توانایی های ایشان را از نزدیک دیده بود، بنابراین وقتی قرار شد استان های کرمان و سیستان و بلوچستان و هرمزگان یک تیپ مستقل داشته باشند، حسن باقری حاج قاسم را که آن موقع در جبهه شوش به عنوان معاون خط مشغول خدمت بود به مقر گلف فراخواندآغاز کار در آموزش

ورود حاج قاسم به سپاه در بخش آموزش بود. مربی آموزش حاذق و زبده ای که فرمانده لشکر شد. ابتدای جنگ به طور پراکنده نیروهای کرمانی به جبهه می رفتند. بیشتر رزمندگان به نام شهرهایشان، بچه های کرمان، بچه های تهران، بچه های اصفهان و... شناخته می شدند. با وجود همین پراکندگی نیروها در ابتدای جنگ، گردان قدرتمندی داشتیم، آقای مهاجری و حاج قاسم و تعداد دیگری از مربیان در حین عملیات به ما پیوستند. در سوسنگرد و حمیدیه آماده عملیات شدیم. هم زمان پادگان قدس که آقای مهاجری یکی از مربیان شان بود، هم برای اینکه با بچه ها آشنا شوند حین عملیات به ما ملحق شدند. حاج قاسم و آقای مهاجری در آن عملیات به شدت زخمی شد.حاج قاسم هم جزو مربیان بارز بود، از ناحیه دست و بازو مجروح شد که به عقبه جبهه در درمانگاه عمومی پشت خط برگردانده شد. آن جا هم آرام نگرفت و بچه های مجروح کرمان را پیدا می کرد و وضعیت شان را یادداشت می کرد. خیلی از مربیان رفتند ولی ایشان با اینکه مجروح بود، در منطقه ماند.

آزادسازی بستان

قبل از عملیات بستان در کرمان ۲ گردان برای عمیلات آماده می شود، در آن جا بحث فرماندهی این دو گردان مطرح می شود و یکی از افرادی که پیشنهاد فرماندهی حاج قاسم را داد من بودم. پس از تایید فرماندهان رده بالای سپاه حاج قاسم فرمانده این دو گردان برای آزادسازی بستان شد، من فرمانده یکی از آن گردان ها شدم و فرمانده گردان دوم شهید اکبر محمد حسینی بود که واقعا فداکاری کرد و پل را حفظ کرد. در همین عملیات هم مجددا حاج قاسم مجروح شد. گردان من در آن ایام با برادران ارتش ادغام بود. حاج قاسم نیز در همان عملیات مجروح شد، همان جا برای درمان ایشان به مشهد منتقل شد و بلافاصله پس از نقاهت به جبهه برگشت.

آشنایی با حسن افشردی

«شهید حسن باقری (شهید افشردی) قبل از طریق القدس با سردار سلیمانی آشنا شده و توانایی‌های ایشان را از نزدیک دیده بود، بنابراین وقتی قرار شد استان های کرمان و سیستان و بلوچستان و هرمزگان یک تیپ مستقل داشته باشند، حسن باقری حاج قاسم را که آن موقع در جبهه شوش به عنوان معاون خط مشغول خدمت بود به مقر گلف فراخواند.»

«سردار سلیمانی بعد از عملیات طریق القدس در حالی که آثار جراحت در ایشان مشهود بود به مقر گلف بازگشت، شهید حسن باقری ایشان را به جبهه شوش فرستاد تا به عنوان جانشین مسئول خط آن جا مشغول کار شود، خط شوش بسیار جبهه پر تحرکی بود و حجم آتش دشمن زیاد و تعداد شهدا هم زیاد بود، به همین دلیل به نام خط ثارالله نام گذاری شده بود.

پس از آَشنایی حسن افشردی با حاج قاسم، شهید افشردی می پرسد از حاجی می پرسد، می خواهی چه کار کنی؟ حاج قاسم گفته بود، آمده ام تا در جبهه بمانم. حسن باقری هم او را به عنوان معاون خط ثارالله منصوب می کند. در این مقطع تیپ های سپاه در کل کشور به صورت تشکیلاتی در حال شکل گیری بود. بسیاری از تیپ ها هم زمان در حال شکل گیری بود. تیپ الرسول در تهران (با فرماندهی حاج احمد متوسلیان) سازماندهی شده بود، حاج حسین خرازی در اصفهان، با توجه به اینکه حاج قاسم را در منطقه شناخته بودند آقای افشردی شهید سلیمانی را به برادر محسن معرفی کرد، ایشان هم ماموریت داد تا در جنوب شرق کشور (کرمان، سیستان و بلوچستان و..) یک تیپ تشکیل دهد.

فراخوان برای تشکیل تیپ ثارالله

آقای سلیمانی از منطقه به کرمان برگشت در پادگان قدس به فرماندهان که یکی از آن ها من بودم، فراخوان زد. قرار شد هر کدام مان مسئولیتی برای تشکیل تیپ بر عهده بگیریم. بنا شد اسم تیپ را انتخاب کنیم، حاج قاسم چون در خط ثارالله بود و خاطره خوشی داشت پیشنهاد داد تیپ را به ثارالله نام گذاری کنیم. شکل گیری، چینش، نام گذاری تیپ ثارالله همه با خود شهید سلیمانی انجام شد. یکی از معدود اتفاقات همین است که شکل گیری لشکر به دست فرماندهی رخ داد که از ابتدای نامگذاری تا چینش نیروها هم در سال های جنگ و هم در سال های بعد جنگ در خدمت بچه های لشکر بود. این یکی از رمزهای موفقیت حاج قاسم در طول زندگی اش و دفاع مقدس بود. خداوند هم عمر با برکت به ایشان داد تا در عملیات های دفاع مقدس و غیره پیروزی های پی در پی ای در تاریخ دفاع مقدس ثبت کند.

حاج قاسم در تنگه ابوقریب

به طور مثال در عملیات فتح المبین در مناطق عملیاتی عین خوش و دشت عباس هدفی که به تیپ تازه تاسیس ثارالله محول شده بود، تصرف توپخانه دشمن بود. این توفیق نصیب من دو تن از رفقا شد. در آن عملیات من مسئول محور بودم، خدا رحمت کند این کار با کمک مرحوم نقدی از امیران ارتش و آقای تهامی صورت گرفت. با برادران ارتشی ادغام شدیم تا توانستیم آن محور را فتح کنیم. ادامه عملیات هم تصرف تنگه ابوقریب بود. حاج قاسم جلوتر از همه حرکت می کرد. عراقی ها در حین عقب نشینی لب جاده مین کار گذاشته بودند، در همین عملیات ماشین حاج قاسم روی مین می رود، هر کس ماشین را می دید می گفت آقای سلیمانی شهید شده است. خداوند ایشان را با اینکه زخمی شد برای ایران حفظش کرد. با اینکه زخمی شد در منطقه ماند. در فتح خرمشهر هم نقش به سزایی داشت.

نیروهایش را به خوبی می شناخت

در خرمشهر ۶ گردان داشتیم، چندین مرحله وارد عملیات شدیم، پاتک های سنگینی را در جبهه کوشک دفع کردیم. یک گردان برای ما مانده بود، حاج قاسم به ما ماموریت دادند و برای آخرین مرحله وارد خرمشهر شدیم. در طول دفاع مقدس تیپ ثارالله به فرماندهی این مرد بزرگ عملیات های موفقیت آمیزی را انجام داد. یکی از نکات مهم چینش نیروها با خودش بود و تک تک نیرو ها به خوبی می شناخت. رزمندگانی مثل یوسف الهی که از اول که فرمانده نبودند، به مرور در عملیات ها رشد می کرد، هر کدام مسئولیتی داشتند، کم کم فرمانده گروهان و گردان و فرمانده محور می شدند، حاجی شجاعت و ابتکار این ها را خوب می شناخت و دوم اینکه خود مردمان کرمان و جنوب شرق کشور به انسان های سختی کشیده مشهورند، قشر روستایی، زحمت کش و پای کار به قول معروف در بزنگاه ها و بحران ها جا خالی نمی دادند.

ادامه عملیات تصرف تنگه ابوقریب بود. حاج قاسم جلوتر از همه حرکت می کرد. عراقی ها در حین عقب نشینی لب جاده مین کار گذاشته بودند، در همین عملیات ماشین حاج قاسم روی مین می رود، هر کس ماشین را می دید می گفت آقای سلیمانی شهید شده استفقدان نیروها برایمان سخت بود

در طول جنگ لشکر ۴۱ ثارالله شهدای عزیزی را به نظام اهدا کردند و فرماندهان قدری درجنگ رشد کردند. حاج قاسم در فقدان تک تک شهدا اشک می ریخت چون آن ها را می شناخت گرچه همه شان به مراتب الهی رسیدند، اما او می دانست لشکر چه سرمایه هایی را از دست داده و واقعا خلا وجودی شان آتش به جان هر فرماندهی می اندازد. برای همین با آه و حسرت در مورد آن ها سخن می گفت، چون یکایک شهدا و رزمندگان را خودش پرورش داده بود. برای همین علاقه خاصی به نیروهایش داشت. خودش تا نزدیکی نیروهای عراقی ها کنار نیروهای شناسایی می رفت و کنترل می کرد. مسیرها را چک می کرد تا ببیند نیرویی که می خواهد به خط بزند آیا مسیر شناسایی شده مورد اطمینان است یا نه؟ نکته دیگرتدارکات و پشتیبانی و لجستیک را هم بررسی می کرد.

دستمزد فرماندهان

برای خیلی ها شاید سوال باشد که فرمانده ها چقدر حقوق می گرفتند. حقوق و لباس همه در جنگ یکی بود، بسیجی و فرمانده یک میزان حقوق می گرفتند. چه بسا یک نیروی بسیجی در پشتیبانی کار می کرد و عائله مند بود حقوقش از ما بیشتر بود. فرمانده آشپزخانه مجزا نداشت، غذا به صورت متمرکز طبخ می شد و با لندکروز در دیگ های بزرگ به منطقه می آمد. فرمانده هم مانند باقی بسیجی ها ظرفش را می برد و غذا می گرفت. در بحث فرماندهی آن چه حائز اهمیت است، زحمتی بود که فرمانده می کشید. بسیجی چند ماه می آمد جبهه و به عقب بر می گشت، اما فرمانده وظیفه هدایت و فتح خط را داشت و باید مداوم به نیروها و کارها سرکشی می کرد. پس از اتمام هر عملیات دوباره منطقه دیگر یا خط دیگر را برای عملیات بعدی باید شناسایی می کرد.

کار جهادی در جنگ

خط هایی در شلمچه، فاو و مریوان داشتیم که فرمانده ها باید این ها را سرکشی می کردند، مستمر در حال چک کردن این محورها بودند. خانواده ها را به اهواز می بردیم، اما چند ماه یک بار از خانواده خبر نداشتیم. کار جهادی که حضرت آقا می فرمایند این گونه است، از بس کار زیاد بود، سوار لندکرزو می شدند، هر جا گرسنه می شدند غذا می خوردند و هر جا در وسط راه و ماشین خسته می شدند استراحت می کردند. این گونه جنگ را مدیریت کردیم. پایان جنگ یکی از تلخ ترین روزهای زندگی مان بود. اما شیرینی زمانی بود که وعده الهی محقق شد و پس از حمله صدام به کویت همه کشورهایی که در جنگ ایران حمایتش کرده بودند با صدام برخورد کردند. در نهایت هم مشاهده کردید، صدام با خفت و خاری اعدام شد. همه حامیان عراق همگی بر علیه خود صدام شدند. این را لطف خداوند می دانیم. اواخر جنگ لشکر عراق چند برابر شد. آن لشکر قدرتمند بعثی با حمایت غربی ها شکل گرفته بود اما در نهایت به دست خود آمریکایی ها نابود شدند. در زمان جنگ رزمندگان ما با وجود کاستی های مالی و امکانات استقامت می کردند، نه دستمزدی خاصی و نه درجه ای بود، واقعا رزمندگان خلوص داشتند. همین ها موجب خشنودی خدای تبارک و تعالی شد. آن ایام آرزو داشتیم به کربلا برویم. و راه ها بسته بود اما به لطف خداوند مسیر باز شد.

توفیق نوسازی عتبات عالیات

یکی از توفیقاتی که اهل بیت(ع) به حاج قاسم دادند بازسازی حرم های آل الله در کشور عراق بود. این روزها جانشین عتبات عالیات در کرمان هستم. حاج قاسم خودشان برایم تعریف می کرد، بعد از سقوط صدام وقتی وارد نجف شدم، حرم مولا امیرالمومنین(ع) را دیدم متحیر شدم. گنبد حضرت غرق در خاک بود، به دلم آمد و از خدا خواستم که توفیقی دهد این حرم را بتوانم بازسازی کنم. این هم توفیق بزرگی بود، خداوند به این شهید والامقام داد. در تاریخ اگر خوانده باشید، ایرانی ها و حتی پادشاهان در ساخت حرم ها دست داشتند. در جمهوری اسلامی مردم بودند که هزینه ها را پرداخت کردند.

امکانات مالی کمی هم داشت. با این حال بره ای خریداری می‎کرد و به پدرش می‎داد تا آن را برای مراسم ایام فاطمیه بزرگ کندنوسازی برای طواف ضریح

یکی از کارهای مهم در توسعه حرم لاغرسازی ستون های حرم حضرت سیدالشهدا(ع) بود. آن زمان فاصله ضریح ۱۷۰ بود و الان فاصله ۴ متر شد. با حفظ معماری حرم را حفظ شد، اما توسعه را انجام دادیم. هم بازسازی حرم هم حفظ معماری اصلی را توامان مد نظرمان بود. به لطف خدا و گروه های مشاوران که یکی شان «پرفسور قهرمان و برادران بنان است» این هدف را پیش بردیم. آقای قهرمان در طراحی برج میلاد هم نقش داشته است. برادران شیرازی هم در پروژه نوسازی حرم کمک حال مان بودند. جالب است در گذشته نیز شیرازی ها و کرمانی ها در طراحی حرم نقش داشتند امروز هم طرا ح ها کرمانی ها و شیرازی ها هستند. در نهایت فاصله از ۱۷۰ سانت ۴ متر شد و زائران به راحتی می توانند طواف کنند. عنایت اهل بیت(ع) به حاج قاسم زیاد بود، گنبدی هم که ساخته شد به صورت سازه بتنی است که به صورت قطعات بتنی است. روی گنبد قبلی قرار می گیرد و یک برابر و نیم از گنبد قبلی بالاتر می رود.

میعادگاه شهدا قرارگاه ساخت گنبد سیدالشهدا

زمینی که برای کارگاه عتبات انتخاب کردیم، زمینی بود که شهدا را در آن جا برای تشییع آماده می کردند (جایی همانند معراج الشهدا) و بعد به شهرهای شان منتقل می کردند. ما نمی دانستیم این زمینی که انتخاب کرده ایم چنین ویژگی را دارد. قرار است میعادگاه شهدا قرارگاه و محل ساخت گنبد سیدالشهدا(ع) شود. معتقدم این هم لطف اهل بیت(ع) بوده است.

حاج قاسم ولی خداست

آِیت الله ناصری که علمای اصفهان هستند، پدرخانم آقای ملکیان که امام جمعه شهر زرند کرمان بودند، روایت می کردند، (این مطلب را به نقل از آیت الله برایتان می گویم) آقای ناصری گفتند: اولا حاج قاسم از اولیا الهی بود دوم اینکه دل مردم اینگونه منقلب نمی شود مگر اینکه دل حجت خدا منقلب شود. (آقای رحیمی این ها را می گوید و بغضش می شکند) چند دقیقه ای سکوت می کند و دوباره ادامه می دهد.

منقلب شدن حجت خدا اثر وضعی در جهان می گذارد. ان شاءالله انتقام این شهید عزیز گرفته شود و این وعده محقق شود. البته این مسئله وعده الهی است و ما در گذشته شاهد از بین رفتن باطل بودیم. وقتی صدام با لشکر بعثی اش و حمایت غربی ها به کشورمان حمله کرد، بهترین عزیزان مان را در جنگ از دست دادیم، خانواده های شهدا همگی دعا می کردند تا صدام نابود شود و آخر با آن خاری از بین رفت. معتقدم وعده الهی حق است و روز انتقام نزدیک است.

در رفاقت درجه یک بود

حاج قاسم در بحث رفاقت بی نظیر بود. فرماندهان و زیر دستانش که در زمان جنگ با او کار کرده بودند برایش خیلی عزیز بود. حاج قاسم مروج ایام فاطمیه در شهر بود. امکانات مالی کمی هم داشت. با این حال بره ای خریداری می‎کرد و به پدرش می‎داد تا آن را برای مراسم ایام فاطمیه بزرگ کند.

حاجی در کرمان و در کشور عامل وحدت بود، از همه گروهها و جناح ها در مراسم حسینیه ثارالله حضور می یافتند. بعد جنگ ایشان تسلط خوبی روی مسائل سیاسی داشت. مطالعه اش عالی بود و به گونه ای برخورد می کرد که همه جناح ها به او علاقه مند بودند. او شخصیت وحدت آفرین داشت. با تمام وجود ارادتمند حضرت آقا بود و به وحدت توصیه می کرد. خط قرمزشان نظام و رهبری بود.

آن چه خودش می گفت را عمل می کرد. امام علی وقتی مالک را از دست داد ببینید با چه سوز و گذاری از او سخن گفته است. وقتی مالک به خیمه معاویه رسیده بود امام فرمود برگرد، اطاعت پذیری کرد و برگشت. حاج قاسم برای امام خامنه ای همچون مالک اشتربود. دوستانی که درمحضر آقا حضور داشتند، می گفتند وقتی آقا، حاج قاسم را می دیدید بسیار خوشحال می شد، دستشان را باز می کردند و او را در آغوش می کشید. شهید سلیمانی باور داشت این نظام بدون رهبری هیچ نیست.

اشرار و قاچاقچیان در کرمان

دهه هفتاد اشرار گستاخ شده بودند، برای غیرتمندان و بچه های جبهه و جنگ سخت بود چنین افرادی هر کاری دل شان می خواهد در شهر انجام دهند. مبارزه با قاچاقیان مسلح و قلع و قمع آن ها را در دستور کار قرار داد. و آن هایی که ناآگاهانه با اشرار همکاری کرده بودند را تامین داد، برایشان شغل ایجاد کرد، تفنگ شان را گرفت و بیل به دست شان داد. در نهایت با کمک به مردم محروم و فعالیت های جهادی خود را پیش گرفت.

حفر چاه برای اشتغال زایی

حاجی شاید ۳۰۰ حلقه چاه زد و اشرار را از کوه ها به پایین کشاند. من معتقدم حضرت آقا در ارتباط هایی که در حین گزارش دهی برقراری امنیت جنوب شرق کشور با حاج قاسم داشت، این شهید عزیز را شناخت و کشف کرد. حاج قاسم در جنوب شرق هم به اشرار فریب خورده که جنایت نکرده بودند و دست شان به خون کسی آلوده نشده بود کمک کرد، با تسهیل گری آن ها را به کار مشغول کرد. شهید شوشتری هم ادامه دهنده راه حاج قاسم بود.

رفاقت با حاج محمد ناظری

موزه دفاع مقدس، حسینیه ثارالله و بیت الزهرا(س) نیز از جمله فعالیت های فرهنگی شهید سلیمانی در روزگار فرماندهی اش در کرمان بود. حاج قاسم با شهید حاج محمد ناظری که از فرماندهان تهرانی بود از زمانی که در پادگان امام علی(ع) دوره آموزش مربی نظامی گذرانده بود، رفیق شده بود. حاج قاسم به شهید ناظری خیلی ارادت داشت. زمان جنگ ارتباط تنگاتنگی داشتند در چند عملیات هم آقای ناظری در کنار کرمانی ها حضوریافت، هم در بحث های نظامی مشاورت داد و هم بسیار خوش مشرب بود و با اخلاق خوب و شوخی هایش روحیه نیروها را بالا می برد.

حمایت از محور مقاومت

در بحث محور مقاومت چند نکته سید حسن نصرالله گفت که به نظرم جالب است. سید حسن نصرالله می گفت: بعد از اینکه حاج قاسم مسئول نیرو قدس شد ما را تجهیز کرد. در جنگ ۳۳ روزه تماس گرفت که من حتما خودم را می رسانم. از اول تا آخرین روز کنارشان ماند. کمر داعش را در سوریه شکست. می گفت خیلی ها راضی نیستند ما در سوریه باشیم اما با این همه شهید سلیمانی کوتاه نیامد. در عراق هم آقای سیستانی فتوای جهاد داد، پادگان ها از نیروهای مردمی پر شد و نیروهای حشدالشعبی را با کمک فرماندهان حزب الله لبنان آموزش دادند. همان نیروها با نام حشدالشعبی درمقابل داعشی ها ایستادند. ان شاءالله خون شهید سلیمانی زمینه ساز ظهور شود.

یادم هست توی لشکر بودم اتفاقی برای رزمندگان می افتاد، مشکلی برای رزمندگانش پیش می آمد پرونده شان را می گرفت و پیگیری می کرد. در رفاقت درجه یک بود از آبرو و مال و جانش مایه می گذاشت. می گفت این رزمنده زیر آتش کربلای ۵ پای کار بوده، حالا برایش اتفاقی افتاده باید هوایش را داشته باشیم.

حواله ماشین را بخشید

به حاجی حواله ماشین داده بودند، یکی از بچه ها گفت من ماشین ندارم، حاج قاسم حواله را به او هدیه کرد. خود حاجی هم ماشین نداشت، اما اصلا تعلق خاطرهای این سبکی به دنیا نداشت. هیچ چیز را برای خودش نمی خواست. حاج قاسم دلش دریا بود، گفت که با کریمان کارها دشوار نیست. خدا لعنت شان کند که ما را از وجود ارزشمند او محروم کرد. انقدر دوستش می داشتم که در مخیله ام نمی گنجید که یک روز من زنده باشم و او رفته باشد. همه ما می گفتیم حاجی ما نمی خواهیم داغ شما را ببینیم. رفقا شوخی می کردند می گفتند ما باید زودتر از شما فوت شویم تا شما در مراسم ختم مان سخنرانی کنید، حاجی هم به شوخی م یگفت: شما بروید من خودم برای سخنرانی حتما می آیم. (می خندد)

عجیب برادری بود

زمانی که خانواده هایمان را به اهواز بردیم همسرمان با هم دوست شدند. درکرمان هم ارتباط تنگاتنگ بود. خواهر حاجی هم درهمسایگی ما بود. رفت و آمد داشتیم. همسرم درسال های گذشته چند سالی دچار بیماری سرطان شد. اولین باری که همسرم می خواست برای عمل جراحی برود حاج قاسم آمد و همسرم را از زیر قرآن رد کرد. حاجی به او می گفت: خواهر و همسرم حاجی را برادر خطاب می کرد. آن قدر به این زن روحیه می داد که ما هم روحیه می گرفتیم. برای مراسم ختم همسرم کنارمان حضور داشت. به حاجی گفتم از شما با این حجم کار توقعی ندارم. اما در آن روزها کنارمان بود. حاجی درجه یک بود، عجیب برادری بود.

هوای بچه های شهید را داشت

یکی از نوه های شهدای شاخص کرمان، دچار بیماری شدیدی شد و همه را نگران کرد. وقت عمل جراحی اش با اینکه ماموریت داشت در بیمارستان ماند. جلوی در اتاق ذکر می گفت تا گفتند سرطان نیست و عمل با موفقیت انجام شد. حاجی که خیالش آسوده شده بود، لبخندی زد و به خانواده شهید تبریک گفت و به سوریه رفت. برای خانواده رفقایش و خاصه فرزندان شهید دلسوزی می کرد. یکی از رفقا می گفت: حاج قاسم انقدر هوای ما را دارشت که ما گاهی احساس می کردیم، بهتر از ما خانواده مان را می شناسد.

مثل یک پسر

با مادر شهید شفیعی که به ننه سکینه معروف است مثل مادر و پسر بودند. تلفنی زنگ می زد با او شوخی می کرد. می گفت دعاهای همین خانواده شهدا من را تا اینجا نگه داشته است. یکی از خانواده های شهدا می گفت وقتی داشتم به مکه می رفتم. سپهبد سلیمانی گفت: اولا برایم دعا کن شهید شوم و دوم دعا کن به دست شقی ترین افراد به شهادت برسد. سردار جعفری هم می گفت: اواخر جنگ حاج قاسم خیلی مشتاق شهادت بود، یقین داشت به شهادت می رسد.

شهید یوسف الهی

شهید حسین یوسف الهی عارف بود، خانواده ای فرهنگی داشت. آرایشگر خوبی هم بود. یک روز حاج قاسم شهید یوسف الهی را برای ارائه گزارش خواسته بود. این شهید با اورکتی که بر روی دوشش و جوراب در دستان وارد اتاق فرماندهی شد. حاجی می گفت من جوری نگاهش کردم که این چه وضع لباس پوشیدن است. شهید یوسف الهی هم بلافاصله پاسخ داده بود وقتی من را صدا کردید، با همین وضعیت در محضر خداوند نماز می خواندم. برای همین با همان وضعیت آمدم پیش شما که فرمانده من هستید. اینچنین نیروهای مخلص و با معرفتی داشتیم.

منبع : سردار عبدالحسین رحیمی